به گزارش مشرق، مرتضی درخشان فعال رسانه در تلگرام نوشت:

وحیدجان، خوشبختانه ما مُردیم!

"اگر صدای انفجار موشک را شنیدید یعنی زنده هستید، کسانی که همان ابتدا توسط موشک‌ها کشته می‌شوند حتی صدای انفجار را نمی‌شنوند."

این حرف‌ها را هبه ابوندی نوشته بود. دختری نویسنده و شاعر که یک روز در غزه صدای انفجار موشک را نشنید و بیت آخر اشعارش را صهیونیست‌ها نوشتند.

موشک‌ها برای کشتن ساخته شده‌اند، می‌آیند، می‌کشند، می‌میرند و جنازه‌هایی که دور چاله‌های خودشان به‌جا می‌گذارند را نمی‌شناسند. یک پیکر آهنی که فهمی از زندگی، عشق و ایدئولوژی ندارد.

خیلی احمقانه است که این‌جای جنگ به کسی بگویید موشک دست‌چین نمی‌کند و جنگ منو ندارد، ولی ما را محدود به حماقت‌زدایی کرده‌اند! کارمان شده این‌که برویم از لای آوار عروسک بیرون بیاوریم و به دوربین نشان بدهیم و بگوییم این‌جا مردم زندگی می‌کردند، که چه؟!

دیروز خیلی اتفاقی وحیدآنلاین را باز کردم، یکی نوشته بود: وحیدجان! موشک نزدیکی خانه ما خورد و تمام ساختمان لرزید! وحیدجان هم توی کانال منتشر کرده بود که نمونه کار رژیم صهیونیستی را به فارسی زبان‌ها بدهد.

آن ایرانی سلحشور که با پرداخت کلی پول و دردسر به اینترنت وصل شده بود تا به وحیدجان خبر بدهد مرگ یک قدمی او و خانواده‌اش بوده را تصور کنید.

فکر کنید اگر همان روز اول، بنگاهی یک کوچه آن طرف‌تر را به او نشان داده بود، یا موشک یک کوچه این‌طرف‌تر را هدف گرفته بود چقدر ممکن بود صدای انفجار را بشنود؟! آن وقت می‌رسید بنویسد: وحیدجان خوشبختانه ما مردیم؟! یا حتی صدای انفجار را هم نمی‌شنید؟! آدم باید چقدر ببیند تا کمی بفهمد؟! چند عزیز باید بمیرند تا موشک‌پرستی و قاتل‌دوستی را کنار بگذارند؟! نمی‌بینید آن کسی که با همین موشک‌ها می‌میرد عزیز کسی است که عزیز شماست؟!

جنگ برای مردم همین‌قدر رندوم است که می‌بینید. مثل این‌که زندگی‌تان را به تاسی بسپارید.

آدم‌هایی که از زیر آوار بیرون می‌آورند را یک بار ببینید، زنده یا مرده هیچ‌کس نمی‌رقصد، حتی اگر فرش قرمز خانه‌اش را خودش زیر پای موشک‌ها پهن کرده باشد.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.